Urriaren 9an, Juan Alberto Gonzálezek JENDAURREAN NOLA HITZ EGIN hitzaldia eman zuen Elkanoko Ekonomia Fakultatean. Helburua zen bertaratutakoei jarduera hori nola hobetu eta hasi azaltzea. Jendaurrean hitz egitea ez da hitzaldiak ematea edo eskolak ematea bakarrik.
Etengabe egiten dugu. Enpresan, langileekin eta zuzendaritza-bileretan, bezeroekin eta hornitzaileekin, lortu nahi dugunaz konbentzitzeko, argumentuekin, banku eta erakundeekin, familiarekin, lagunekin, etab.
Eta nola lor dezakegu? Hitzaldian, hainbat gai jorratzen dira, hala nola beldur eszenikoa, nola jokatu behar den, entzuten digutenek nola ikusten gaituzten, nola hasi eta amaitu behar den diskurtsoa edo esku-hartzea.
Izan ere, hau oso zati garrantzitsua da. Irekierak esango dena adierazten du, eta ondorioak esandakoa laburtzen du.
Erabili beharreko hizkuntza funtsezkoa da, parte-hartzaile motaren arabera. Gauza bera esan daiteke, baina hitz ezberdinekin. Ez da gauza bera adituentzat hitz egitea, hizkuntza tekniko bat erabil baitaiteke eta erabili behar baita, eta ez adituentzat. Kasu honetan, hizkera errazean azaldu behar da, baina zorroztasun teknikoa alde batera utzi gabe, zein gairi buruz hitz egin nahi dugun.
Oso garrantzitsua da agur-adierazpenak zaintzea. Akats bat dago, nahiko ohikoa, aitzakiak eskatuz bezalako esaldiak erabiliz bukatzean. “Nire denbora amaitzen ari da”, “Nekatzen ari dira”, “Ez zaituztet gehiago aspertu nahi” bezalako esaldiak. Inoiz entzun ditut eta hizlariaren itxura oso txarra ematen dute.
Naturaltasuna oso garrantzitsua da, segurtasuna eta konfiantza transmititzen dituelako, batzuetan nerbioek irudi negatiboa eman dezaketelako. Ahoaren aurrean eskua jartzea, eskuak poltsikoetan sartzea, eserita egonez gero paperak mahaiaren alde batetik bestera mugitzea, aurpegia, belarria, sudurra edo ilea ukitzea, botoiak lotzea edo askatzea txaketa, nahi gabe egiten direnak, ahultasuna adierazten dutenak, saihestu beharrekoak.
Ahots-bolumena, etenaldiak, etenak edo galderak menderatu beharreko gaiak dira. Batzuetan, batez ere eskola ematean, zaila izaten da marmarrak isilaraztea. Trikimailu bat dago isiltzeko. INOIZ EZ da ahotsaren bolumena handitu behar, ez baita lortuko taldeari irabaztea. AHOTS-BOLUMENA JAISTEA da trikimailua, bertaratuek ez dezaten jakin irakasleak zer dioen. Izan ere, bertaratuek beraiek eskatuko dute marmarrak eta elkarrizketak amaitzeko.
Esperientziarik gabeko hizlariak izan ohi duen akatsetako bat bere diskurtsoa azaltzeko duen denbora kalkulatzea da. Edo lehenago amaitzen du, edo ez dio astirik ematen azalpena amaitzeko. Horrek zorigaiztoko irudia ematen du. Horregatik, ona da zerbait erreserban edukitzea, pasadizo edo esperientzia propioak bezala, azaldutakoari sinesgarritasun handiagoa emateko, behar baino lehen bukatuz gero. Baina are okerragoa da denbora amaitu eta gaiaren azalpena amaitu ez izana. Kontu handiz ibili behar da gai honetan.
Funtsezkoa da irakastea atsegina eta dinamikoa izatea, adibidez, ahots-inflexioak aldatuz, norberaren edo besteen esperientziak kontatuz. Amaitzeko, azaldutakoaren laburpen labur bat egitea interesgarria da, punturik garrantzitsuenak nabarmenduz.
Laburbilduz, amaiera postre on bat bezalakoa da bazkari baten ondoren. Postrea ona bada, janaria perfektua izan ez bada ere, aho-zapore ona geratzen zaigu, baina postreak huts egiten badu, janaria ona izan bada ere, azken sentsazioa ez da atsegina.
Juan Alberto González Cenzano
Ekonomialaria. SECOTBizkaiako seniorra
