Inoiz ez da berandu
Nire bizitza osoko lanetik erretiroa hartzea erabaki nuen, denek esaten zutena niretzat bereziki diseinatuta zegoela. Nahikoa ez ordaindutako lana, nahiz eta gauza positibo eta baliotsu askorekin nire lan-bizitza osoan ondo sentiarazi ninduten eta nire lanak zentzua, helburu ona zuela antzematen zidaten. Nire lanak nire bizitza bete zuen .
Eta, erabakia hartzea zaila egin zitzaidan arren, azkenean erretiroa hartzea eta ohiturak aldatzea erabaki nuen , erretiroak emango zidan denbora librea aprobetxatuz . Beti izan ditudan ametsak betetzeko erabaki irmoa hartu nuen , ikasteko, eguneratzeko, lanerako dedikazio esklusiboak horretarako aukerarik eman ez zidan urte askoren ondoren.
Egun batean nire familiari erabakia kontatu nion, begiak zabaldu zitzaizkien. Haiek hainbeste baloratzen zuten eta oso pozik jarri ninduen niretzat diseinatutako lana uzteak… Horrek bota zituen. Biharamunean, goiz irten nintzen etxetik, “esperientziaren ikasgeletan” izena eman nuen, sentipena deskribatzea zaila da, ongizate handia sentitu nuela esango dut, betetako misioarena .
Erretiroa hartu nuenetik, nire bizitza aldatu egin da, nire familiak esaten du biziago ikusten nautela eta haien maitasuna sentitzen jarraitzen dut, nire lagunak handitu egin dira, kezka gehiago ditut eta gehiago parte hartu dut nire bizitzan. Benetan pozik nago nire buruarekin, nire familiarekin, nire lagunekin eta gizartean dudan parte-hartzea handitu izanarekin. Nire denbora aberatsa eta askotarikoa da. “Etxekoandretik” jubilatu izatera pasatu naizen arrakasta itzela izan da.